تبلیغات
دامون پی سازان DAMOONPEYSAZAN - نظریک معلم
دامون پی سازان DAMOONPEYSAZAN
غذای سالم ، خانواده سالم جامعه سالم با تلگرام SAMINHM@
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ :دامون رئیسی
نظر یک معلم در مورد نسل جدید منبع سایت پارسینه
من با این بچه ها زندگی می کنم. اینان پر از پرسش های وجودی هستند، هیچ کاری را بدون این که فلسفه آن را بدانند انجام نمی دهند.

نماز و روزه و هر کار عبادی در صورتی برایشان معنا دارد که علتی محسوس پشت آن باشد. به شدت اهل پرس و جو و تحقیق هستند. آن چه ما نام آن ها را لذات و هوس و شهوات می نامیم برای آنان عین زندگی است. اخلاقی زندگی کردن برایشان هیچ معنایی جز دور شدن از لذت های هر روزه شان ندارد. گوشی های هوشمند کل زندگی آنان را زیر سلطه خود آورده. پوچ گرایی، بی خدایی برایشان برندی است که با آن خود را به هم سن و سالان خود معرفی می کنند. حتی آن دسته که ظاهرا در خانواده های معتقد و مذهبی هستند نیز از این قافله عقب نیستند فقط ظاهرشان متفاوت است و این تفاوت ها دیگر برای دهه هشتادی ها هیچ معنای خاصی ندارد.

جالب این جاست که شکاف نسلی که در قدیم پانزده سال تعریف می شد الان گویی تبدیل به دو سال یک بار شده. یعنی بچه های پیش دانشگاهی ما بچه های ورودی جدید را درک نمی کنند. تمام دانش آموزان از پایین ترین نقاط شهر تا بالاترین نقاط از دور افتاده ترین روستاها تا بغل گوشمان یعنی غرب تهران بدون استثناء از لحاظ سطح ارتباط با جهان از معلمان خود پیش هستند. آموزش و پرورش عقب افتاده ترین وزارت خانه دولت است از لحاظ توسعه فردی، فکری، آگاهی،  دانش، چه فنی و چه نظری. از هر منظری که نگاه کنید آموزش و پرورش عقب است. نصف آن همکارانی که به مطالبات اقتصادی چسبیده اند و به قول خودشان فقط صنفی کار می کنند وقتی پای حرفشان می نشینیم دانش آموزان برایشان چیزی جز بز نیستند. احمق هایی که ریاضی، ادبیات، شیمی، فیزیک و جامعه شناسی را از شدت کودن بودن نمی فهمند. غافلند که دانش آموزان اصلا آنان را به پشیزی نمی گیرند. خلاصه نه دانش آموز معلم را قبول دارد و نه معلم دانش آموز را، نه ستادی ها معلمان و دانش آموزان را آدم حساب می کنند و نه معلمان و دانش آموزان آنان را. این وسط آن چه که از یاد رفته همین دهه هشتادی ها، دهه هفتادی ها و حتی دهه شصتی ها هستند به عبارت دیگر دانش آموز به عنوان انسان اصلا وجود ندارد. فقط دانش آموز است.خب جناب جلایی پور مسئله بسیار عمیقتر از آن چیزی است که گفتم. چه باید کرد را کجا و چگونه مطرح کنیم که انگ سیاسی به ما زده نشود؟



حالا نظر من و شما چی باشد؟







نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط : نظر یک معلم در مورد نوجوانان دبیرستانی،
          
سه شنبه 25 خرداد 1395
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی